ماه گردون عاریت بستست گفتی بر عذار

توده زلف سیه پیرامن رخسار او

برجی از مشکست گفتی از بر سیمین حصار

چاه یوسف تعبیت کردست گفتی در ذقن

نی غلط کردم خطا گفتم که نشنیدم به عمر

هیچ چاهی واژگون و هیچ ماهی بی مدار

رشته اندر رشته زلف همچو تار عنکبوت