تو نرم تر و تازه تری ازگل بربار

زان کوه گران ترسمت آزرده شود تن

خود را عبث ای شوخ دلازار میازار

تو کاه کشیدن نتوانی چه کشی کوه

از نور مه چارده ماند به رخت رنگ

وز برگ گل تازه خلد بر قدمت خار

بر لاله نهی پای شود پای تو رنجور