وز برگ گل تازه خلد بر قدمت خار

تو کاه کشیدن نتوانی چه کشی کوه

تو نرم تر و تازه تری ازگل بربار

از نور مه چارده ماند به رخت رنگ

بر لاله نهی پای شود پای تو رنجور

بر سایه نهی گام شود گام تو آزار

با حالتی این گونه مرا بس عجب آید