از نور مه چارده ماند به رخت رنگ

خود را عبث ای شوخ دلازار میازار

تو کاه کشیدن نتوانی چه کشی کوه

تو نرم تر و تازه تری ازگل بربار

وز برگ گل تازه خلد بر قدمت خار

بر لاله نهی پای شود پای تو رنجور

بر سایه نهی گام شود گام تو آزار