نز بهر نهادن که تبه گردد و مردار

یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخ

پیوسته کنی سیم سپید ای همه انبار

سیم از پی دادن بود و عقده گشادن

زان سیم بپرهیزکه روزی ببرد دزد

رندان تو ندانی که چه چستند و چه طرار

من در بغل خویش کنم سیم تو پنهان