جز خطش در شکن زلف ندیدم که روند

چون یکی دسته سنبل که دمد از گلنار

لب او با همه گلشکر و گلقند که داشت

در شگفتم که چرا بود دو چشمش بیمار

فوجی از مورچگان در شب تاری به قطار

جز رخش در خم گیسو نشنیدم که کسی

روز رخشنده کند تعبیه اندر شب تار