فوجی از مورچگان در شب تاری به قطار

لب او با همه گلشکر و گلقند که داشت

در شگفتم که چرا بود دو چشمش بیمار

جز خطش در شکن زلف ندیدم که روند

جز رخش در خم گیسو نشنیدم که کسی

روز رخشنده کند تعبیه اندر شب تار

اطلسی جز رخ زیباش ندیدم همه عمر