در شگفتم که چرا بود دو چشمش بیمار

دلبری ساده که بد موی سیه بر رویش

چون یکی دسته سنبل که دمد از گلنار

لب او با همه گلشکر و گلقند که داشت

جز خطش در شکن زلف ندیدم که روند

فوجی از مورچگان در شب تاری به قطار

جز رخش در خم گیسو نشنیدم که کسی