جز رخش در خم گیسو نشنیدم که کسی

در شگفتم که چرا بود دو چشمش بیمار

جز خطش در شکن زلف ندیدم که روند

فوجی از مورچگان در شب تاری به قطار

روز رخشنده کند تعبیه اندر شب تار

اطلسی جز رخ زیباش ندیدم همه عمر

کز ملاحت بودش پود وز نیکویی تار