سبزه از شرم خطش خواست رود زیر زمین

باد چون طره او شد به چمن غالیه بار

رفت و با لاله رخان دامن صحرا بگرفت

با می و چنگ و نی و بربط و رود و دف و تار

گلبن از رشک رخش خواست فرو ریزد بار

وز خیالی که به دامانش درآویزد سرو

خواست کر شوق همی پنجه برآرد چو چنار