گل که عطار به جوشاندش آخر در دیگ

تا به بار آمدی و بر دلم افزودی بار

چون شکفتی پی زر زود به بازار شدی

بس کن ای شاهد بازاری و جانم مازار

او ز عطار بترسد تو بترس از ستار

گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مده

حرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار