حرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار

گل که عطار به جوشاندش آخر در دیگ

او ز عطار بترسد تو بترس از ستار

گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مده

تا ترا کیسه ز زر پر نشود چون نرگس

تا ترا کاسه ز می پر نشود چون گلنار

گر همه بدر شوی با تو نخواهم شد دوست