او ز عطار بترسد تو بترس از ستار

چون شکفتی پی زر زود به بازار شدی

بس کن ای شاهد بازاری و جانم مازار

گل که عطار به جوشاندش آخر در دیگ

گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مده

حرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار

تا ترا کیسه ز زر پر نشود چون نرگس