تا ترا کیسه ز زر پر نشود چون نرگس

او ز عطار بترسد تو بترس از ستار

گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مده

حرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار

تا ترا کاسه ز می پر نشود چون گلنار

گر همه بدر شوی با تو نخواهم شد دوست

ور همه صدر شوی با تو نخواهم شد یار