گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مده

بس کن ای شاهد بازاری و جانم مازار

گل که عطار به جوشاندش آخر در دیگ

او ز عطار بترسد تو بترس از ستار

حرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار

تا ترا کیسه ز زر پر نشود چون نرگس

تا ترا کاسه ز می پر نشود چون گلنار