بر رست چناری ز میان رانش کاو را

آن قدر زدش بوسه که ناید به شمر بر

از بوسه به میل آمد و میلش چو یکی مار

از پاچه شلوار سر آورد به در بر

صد فعله نیارست شکستن به تبر بر

کف بر دهن آورد چو مصروع و فتاده

بادیش برآن گنده سر از عجب و بطر بر