هم مرگ نیابد به تو تا حشر ظفر بر

حمدان من از چشم من افتاده از آن روی

کاو همچو تو عمامه نهادست به سر بر

ایدون به گمانم که ز بس خدعه و تلبیس

تا حشر در آن خانه کسی شاد نگردد

کاری تو به یک عمر به یکبار گذر بر

این گفت و ز چستی که بدش در فن کشتی