بس گوهر ناسفته برآن برکه زر بر

در زاویه قائمه بنشست عمودش

زانسان که یکی سهم نشیند به وتر بر

فواره سیمش عوض آب فروریخت

چون مار بپیچید از آن زخم جگرسوز

کان کژدم جراره زد او را به جگر بر

ناگاه بتیزید چنان شیخ که بانگش