کان کژدم جراره زد او را به جگر بر

فواره سیمش عوض آب فروریخت

بس گوهر ناسفته برآن برکه زر بر

چون مار بپیچید از آن زخم جگرسوز

ناگاه بتیزید چنان شیخ که بانگش

چون شعر فلانی به جهان گشت سمر بر

گفتی ز جهان روح یکی کافر حربی