لبیک زد از شوق بر اصحاب سقر بر

ناگاه بتیزید چنان شیخ که بانگش

چون شعر فلانی به جهان گشت سمر بر

گفتی ز جهان روح یکی کافر حربی

مغز من از آن گند پراکند و ز نفرت

گفتم که تفو باد براین گنده ممر بر

سوگند همی خوردم و گفتم به خدایی