که تن به راحت و قالب به قلب و چشم به نور

گر به ساحت خلد بری گذارکند

به خاطرش نکند ج ز خیال شاه خطور

به خاکپای شهنشه از آن حریص ترست

چنان ه رجودی آموده از ارادت شاه

که فرق می نتواند غیاب را ز حضور

بجز تو هر دو جهانش چنان به چشم حقیر