که فرق می نتواند غیاب را ز حضور

به خاکپای شهنشه از آن حریص ترست

که تن به راحت و قالب به قلب و چشم به نور

چنان ه رجودی آموده از ارادت شاه

بجز تو هر دو جهانش چنان به چشم حقیر

که نزد دیده حق بین جمال حور و قصور

چنان ز فر وجود تو پیکرش لرزان