به پیش رفتم و آهسته گفتمش در گوش

به سوی حضرت قاضی که تا کند تعزیر

چو دیده بر رخ اقصی القضاه کردم باز

شناختم به فراست که هست ز اهل سعیر

که ای به فضل و عدالت به رو زگار شهیر

تویی که تعبیه گشتست در محاسن تو

قضای حاجت یک شهر از قلیل و کثیر