مرا و یار مرا وارهان ازین غوغا

که ای به فضل و عدالت به رو زگار شهیر

تویی که تعبیه گشتست در محاسن تو

قضای حاجت یک شهر از قلیل و کثیر

دو بدره از من و یک بوسه زو به رشوه بگیر

به جیب فکرت سر برد و از نشاط نمود

تبسمی نه چنان کاین و آن شوند خبیر