که زلف او را ساید همی به خویش عبیر

مگو لباس حریرش دهم که فخر کند

که فخر از تن او می کند لباس حریر

مگو ز مهر بسایم عبیر بر زلفش

علاج قلب نوان کن به وصل یار جوان

که هر دو کون نیرزد به یک نصیحت پیر

تو نیز خازن میرای به چهره خالق ماه