تو نیز خازن میرای به چهره خالق ماه

که زلف او را ساید همی به خویش عبیر

علاج قلب نوان کن به وصل یار جوان

که هر دو کون نیرزد به یک نصیحت پیر

از این مرنج که میرت کشیده در زنجیر

چو بود قصر وجودت ز خلق بد ویران

خراب کرد ترا تا ز نوکند تعمیر