که هر دو کون نیرزد به یک نصیحت پیر

مگو ز مهر بسایم عبیر بر زلفش

که زلف او را ساید همی به خویش عبیر

علاج قلب نوان کن به وصل یار جوان

تو نیز خازن میرای به چهره خالق ماه

از این مرنج که میرت کشیده در زنجیر

چو بود قصر وجودت ز خلق بد ویران