صدهزاران عقده بود از حلم شه درکارها

سجده بر خاک ره حوا و آدم کرد باز

راست گویی خیمه دولت به مویی بسته بود

ایزدش با رشته تقدیر محکم کرد باز

جمله را سرپنجه عزمش به یکدم کرد باز

شاه پنداری سلیمان بود کز انگشت او

اهرمن خویی به حیلت قصد خاتم کرد باز