بناگه صبح صادق سر زد از چاک گریبانش

پس از نه جام می یا هشت یا ده بیش یاکمتر

چه داند حال مستی خاصه در بر هرکه جانانش

کله پرتاب کرد از سر قبا بیرون نمود از بر

ز شور باده درغم فرو رفت آنچنان در غم

که خاطر شد ز غم در هم چو گیسوی پریشانش

همی هر لحظه مروارید می بارید بر دامان