ملک کبود که با آدم شمارد وهم همسنگش

از آنست ابرش گردون به گرد خاک جولانش

یکی بیدا بود آدم که پیدا نیست اطرافش

یکی دریا بود انسان که ظاهر نیست پایانش

فلک چبود که با انسان سراید عقل همسانش

بگفت انسان کامل زین قباکایدون همی رانی

کرا دانی که درکف حل و عقد هر دوگیهانش