فلک چبود که با انسان سراید عقل همسانش

یکی بیدا بود آدم که پیدا نیست اطرافش

یکی دریا بود انسان که ظاهر نیست پایانش

ملک کبود که با آدم شمارد وهم همسنگش

بگفت انسان کامل زین قباکایدون همی رانی

کرا دانی که درکف حل و عقد هر دوگیهانش

بگفتم صدر والاقدر روشن رای دریادل