یکی بیدا بود آدم که پیدا نیست اطرافش

نه آخرگنج نبودگنج جز درکنج ویرانش

به خاک اندر بود مخزون کنوز حکمت بیچون

از آنست ابرش گردون به گرد خاک جولانش

یکی دریا بود انسان که ظاهر نیست پایانش

ملک کبود که با آدم شمارد وهم همسنگش

فلک چبود که با انسان سراید عقل همسانش