یکی دریا بود انسان که ظاهر نیست پایانش

به خاک اندر بود مخزون کنوز حکمت بیچون

از آنست ابرش گردون به گرد خاک جولانش

یکی بیدا بود آدم که پیدا نیست اطرافش

ملک کبود که با آدم شمارد وهم همسنگش

فلک چبود که با انسان سراید عقل همسانش

بگفت انسان کامل زین قباکایدون همی رانی