بود زندان به یوسف شاد و یوسف غم ز زندانش

قضا تا شخص او آمد به گیتی غم خورد آری

خورد غم میزبان چون نیست خوان در خورد مهمانش

وی از عالم غمین و عالم از وی شادمان آری

فلک گویی نمی داند حدیث حفت الجنه

که چون دف می خورد گاهی قفا از چنگ دربانش

چو خون در رگ به عرق سلطنت ساریست تاییدش