چو خون در رگ به عرق سلطنت ساریست تاییدش

بود زندان به یوسف شاد و یوسف غم ز زندانش

فلک گویی نمی داند حدیث حفت الجنه

که چون دف می خورد گاهی قفا از چنگ دربانش

چو جان در تن به جسم مملکت جاریست فرمانش

سلامت بین و استغنا که ارنی گو نشد هرگز

که عذر لن ترانی در رسد چون پور عمرانش