سلامت بین و استغنا که ارنی گو نشد هرگز

که چون دف می خورد گاهی قفا از چنگ دربانش

چو خون در رگ به عرق سلطنت ساریست تاییدش

چو جان در تن به جسم مملکت جاریست فرمانش

که عذر لن ترانی در رسد چون پور عمرانش

نگوید چون سلیمان رب هب لب از ادب لیکن

رسد بی منت خاتم ز حق ملک سلیمانش