که چون دف می خورد گاهی قفا از چنگ دربانش

وی از عالم غمین و عالم از وی شادمان آری

بود زندان به یوسف شاد و یوسف غم ز زندانش

فلک گویی نمی داند حدیث حفت الجنه

چو خون در رگ به عرق سلطنت ساریست تاییدش

چو جان در تن به جسم مملکت جاریست فرمانش

سلامت بین و استغنا که ارنی گو نشد هرگز