چو جان در تن به جسم مملکت جاریست فرمانش

فلک گویی نمی داند حدیث حفت الجنه

که چون دف می خورد گاهی قفا از چنگ دربانش

چو خون در رگ به عرق سلطنت ساریست تاییدش

سلامت بین و استغنا که ارنی گو نشد هرگز

که عذر لن ترانی در رسد چون پور عمرانش

نگوید چون سلیمان رب هب لب از ادب لیکن