رسد بی منت خاتم ز حق ملک سلیمانش

سلامت بین و استغنا که ارنی گو نشد هرگز

که عذر لن ترانی در رسد چون پور عمرانش

نگوید چون سلیمان رب هب لب از ادب لیکن

خداوندا جهان با عنف و لطفت کیست بیماری

که بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش

بود قدر تو قسطاسی که آمدکفه افلاکش