که بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش

نگوید چون سلیمان رب هب لب از ادب لیکن

رسد بی منت خاتم ز حق ملک سلیمانش

خداوندا جهان با عنف و لطفت کیست بیماری

بود قدر تو قسطاسی که آمدکفه افلاکش

بود حلم تو میزانی که چو سنگست ثهلانش

ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت دارد