بود حلم تو میزانی که چو سنگست ثهلانش

خداوندا جهان با عنف و لطفت کیست بیماری

که بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش

بود قدر تو قسطاسی که آمدکفه افلاکش

ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت دارد

هر آن سرما که گیتی هست در فصل زمستانش

به هر باغی که بارد ابر جود گوهر افشانت