ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت دارد

که بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش

بود قدر تو قسطاسی که آمدکفه افلاکش

بود حلم تو میزانی که چو سنگست ثهلانش

هر آن سرما که گیتی هست در فصل زمستانش

به هر باغی که بارد ابر جود گوهر افشانت

همه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش