همه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش

ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت دارد

هر آن سرما که گیتی هست در فصل زمستانش

به هر باغی که بارد ابر جود گوهر افشانت

نگارند ار به لوح آبگینه نام حزمت را

نیارد کس شکستن با هزاران پتک و سندانش

اگر ازگنج هستی یاوه گرددگوهر ذاتت