اگر ازگنج هستی یاوه گرددگوهر ذاتت

همه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش

نگارند ار به لوح آبگینه نام حزمت را

نیارد کس شکستن با هزاران پتک و سندانش

دو عالم وانچه در ملک دو عالم نیست تاوانش

هرآنچ آن بر قضا مبهم کند ذات تو معلومش

هرآنچ آن بر قدر مشکل کند رای تو آسانش