نیارد کس شکستن با هزاران پتک و سندانش

به هر باغی که بارد ابر جود گوهر افشانت

همه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش

نگارند ار به لوح آبگینه نام حزمت را

اگر ازگنج هستی یاوه گرددگوهر ذاتت

دو عالم وانچه در ملک دو عالم نیست تاوانش

هرآنچ آن بر قضا مبهم کند ذات تو معلومش