نگارند ار به لوح آبگینه نام حزمت را

هر آن سرما که گیتی هست در فصل زمستانش

به هر باغی که بارد ابر جود گوهر افشانت

همه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش

نیارد کس شکستن با هزاران پتک و سندانش

اگر ازگنج هستی یاوه گرددگوهر ذاتت

دو عالم وانچه در ملک دو عالم نیست تاوانش