به هر باغی که بارد ابر جود گوهر افشانت

بود حلم تو میزانی که چو سنگست ثهلانش

ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت دارد

هر آن سرما که گیتی هست در فصل زمستانش

همه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش

نگارند ار به لوح آبگینه نام حزمت را

نیارد کس شکستن با هزاران پتک و سندانش