بود قدر تو قسطاسی که آمدکفه افلاکش

رسد بی منت خاتم ز حق ملک سلیمانش

خداوندا جهان با عنف و لطفت کیست بیماری

که بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش

بود حلم تو میزانی که چو سنگست ثهلانش

ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت دارد

هر آن سرما که گیتی هست در فصل زمستانش