خداوندا جهان با عنف و لطفت کیست بیماری

که عذر لن ترانی در رسد چون پور عمرانش

نگوید چون سلیمان رب هب لب از ادب لیکن

رسد بی منت خاتم ز حق ملک سلیمانش

که بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش

بود قدر تو قسطاسی که آمدکفه افلاکش

بود حلم تو میزانی که چو سنگست ثهلانش