سرای اوست بهشتی که چرخ رضوانش

کمین سلاله بی از لطف هشت فردوسش

کهین شراره یی از قهر هفت نیرانش

ثنای اوست عروسی که دهر کابینش

ذلیل تر بود از خاک جسم بدخواهش

عزیزتر بود از چشم خاک ایوانش

غساله یی بود از نطق جوی تسنیمش